Polubiłam spacery

[alifi]

Od kilku lat ja, miastowa z urodzenia, mieszkam na wsi pod lasem. Pięknie jest, pachnąco, klarownie i tylko spacery mnie nie kuszą. Nie lubię tak wśród zieleni snuć się "bez sensu". Wolę kundzić* w Internecie (Dawajta te kamienie! ). No, ale dzieci czerpać dobro z przyrody powinny. Syna wózkowego tachałam w plener, zgrzytając zębami. Chętne do wypróbowania wozidła na leśnych duktach zaminowanych korzeniami zapraszam na rundkę za darmowy gratis Córka chustowa. Motam i chodzimy. Coraz chętniej jakby... Dziś dołączył do nas miejscowy kaukaz na ucieczce. Więc szliśmy we troje pod słońcem. Mała zgłodniała. Przysiadłam na pniu. Las pachniał jesienią, Kalina dzieckiem, didymosowe rybki alpaką. A pies psem. I wszystko to było dobre. Karmiłam, kudłaty włóczęga siedział obok jak wielki, dumny strażnik i czasem lizał mnie w ucho. Nad nami wisiał błękit zdobny w smocze ogony chmur. Poczułam, że rzeczy są fantastyczne po prostu dlatego, że się wydarzają. Dziękuję chustowym bogom za to doświadczenie. I wiecie co? Chyba wreszcie polubiłam spacery

* kundzić - (w domowym slangu) próżniaczyć, nic nie robić, marnować czas i czerpać z tego przyjemność

[wesoła_mrówka]

alifi aż nabrałam ochotę na spacer do lasu. A to karmienie na pniu... sielanka

[silver]

masz talent, wiesz?

[Dorocie]

miło się czyta wynurzenia miastowej o łonie natury

[kista1]

Aż mi się chce do lasu

[guzik]

uwielbiam czytać Twoje posty zachęciłaś mnie właśnie do spaceru, bo ja po naszym parku w kółko czasem chodzę, nudy straszne. A las, przyroda, to jest to

[alifi]

alifi aż nabrałam ochotę na spacer do lasu. A to karmienie na pniu... sielanka

Żebyś widziała tego psa co z nami siedział i ucho mi lizał! Pozwalałam, bo lepiej żeby przychylny wagabunga ciućkał mnie niż niemowlaka

[odynka]

osz kurcze ależ Ty masz pisane kobieto!

a kaukazy i las uwielbiam

[alifi]

osz kurcze ależ Ty masz pisane kobieto!

a kaukazy i las uwielbiam

Ja się lekko nieswojo poczułam wobec kaukaza owego. Że mi dziecko zje może. Albo nogę. Albo chustę I w pogotowiu gaz pieprzowy trzymałam, com go uprzednio w kieszeń upchnęła A potem, gdy tak nam kaukaz towarzyszył... Kurczę, to było coś! My, las, Naprawdę Duży Pies. Damy mogły się poczuć zrelaksowane i bezpieczne

[madzi]

wiesz, tutaj takie powiedzienie - wątek bez zdjęć... wątkiem nieważnym
zdjęcie może być chociaż psa

[Pat]

alifi - zazdroszczę! Ja też chcę do lasu! Strasznie wrażliwa jestem na takie sielskie klimaty . Pięknie je zresztą opisałaś...

[kachasek]

oj, przecież się teraz nie ubiorę i do lasu nie pójdę a ochoty tym ekstra opisem narobiłaś, a i mała nie śpi... Ale nie, za zimno... Jak się po lesie nie włóczę za często, coś mi się zdaje, że się w południe wybiorę (oby bez kaukaza, bo po ugryzieniu uraz do dużych psiaków mam, jedynie taty nowofunlandy kocham)

[mamru]

wczoraj zabrałyśmy (z moją Siostrą) dzieci na długi spacer po lesie, było zimno, rześko, i przecudne widoki zapierające dech w piersiach, choć i tak największym szałem dla dzieci był leżący tu i ówdzie śnieg, szyszki, patyki, mech który uwielbiają dotykać i cała masa leśnych znalezisk

[pinea]

A nie myslicie ze to najlepsza terapia? Taki spacer? Ja uwielbiam wlasciwie w kazda pore roku i pogode, no moze oprocz ulewnego deszczu, bo po prostu trudno wtedy. Ale teraz, jak jest juz chlodek, czlowiek idzie, tlumu nie ma, halasu tez. Dzwieki natury zawsze uspokajaja, moze dlatego po takich wyprawach jestem taka jakas wyciszona i Mala moja tez, nie mowiac o brzusiu, ktory chyba czuje zmeczenie Mamy ale tez radosc i wewnetrzny spokoj, wiec Bąbelka po prostu sobie tam usmiecha sie w brzuchu - tak ją sobie wtedy wyobrazam. Uwielbiam po prostu czuc ze zyje i tak naprawde tyle szczescia wokol, takiego niedocenianego, bo niby oczywistego...tyle powodow do usmiechu i pluca takie pojemne jak wtedy oddycham, wszystko mi z plecow spada - wszystkie ciezary. Moge wtedy dystansowac sie do codziennych problemow, bo tak naprawde czesto okazuje sie ze to co nas dreczy, meczy to jest po prostu blahostka, a nie umiemy na co dzien cieszyc sie z bycia szczesliwymi ludzmi. Wy tez tak macie?

[kachasek]

pinea też i stwierdzam, nie od dziś z resztą, że za rzadko tak wychodzimy
ale wczoraj poszliśmy, bardziej na pola, do lasu tylko na chwileczkę, ale i tak fajnie było, w trawie buszowaliśmy, na żmije uważając (na szczęście żadnej nie było), zdjęcia porobiliśmy. A mam jakieś 300m(?) Bez komentarza pozostawiam

[bianka2009]

Od kilku lat ja, miastowa z urodzenia, mieszkam na wsi pod lasem. Pięknie jest, pachnąco, klarownie i tylko spacery mnie nie kuszą. Nie lubię tak wśród zieleni snuć się "bez sensu". Wolę kundzić* w Internecie (Dawajta te kamienie! ). No, ale dzieci czerpać dobro z przyrody powinny. Syna wózkowego tachałam w plener, zgrzytając zębami. Chętne do wypróbowania wozidła na leśnych duktach zaminowanych korzeniami zapraszam na rundkę za darmowy gratis Córka chustowa. Motam i chodzimy. Coraz chętniej jakby... Dziś dołączył do nas miejscowy kaukaz na ucieczce. Więc szliśmy we troje pod słońcem. Mała zgłodniała. Przysiadłam na pniu. Las pachniał jesienią, Kalina dzieckiem, didymosowe rybki alpaką. A pies psem. I wszystko to było dobre. Karmiłam, kudłaty włóczęga siedział obok jak wielki, dumny strażnik i czasem lizał mnie w ucho. Nad nami wisiał błękit zdobny w smocze ogony chmur. Poczułam, że rzeczy są fantastyczne po prostu dlatego, że się wydarzają. Dziękuję chustowym bogom za to doświadczenie. I wiecie co? Chyba wreszcie polubiłam spacery

* kundzić - (w domowym slangu) próżniaczyć, nic nie robić, marnować czas i czerpać z tego przyjemność

Pięknie to opisałaś. Łączę się z tym opisem bardzo. Takie to bliskie naturze, tyle w tym spokoju, wolności aż chce się oddychać pełną piersią. Żeby tak na co dzień można było spacerować, nigdzie się nie spieszyć, wszystko zrobić w swoim czasie bez szwanku dla siebie i innych... eh. Czy tak w ogóle się da...? Chciałabym...

cudnie alifi...

edit:

Doczytałam wszystkie posty w wątku i mam jeszcze takie przemyślenia

Ja czasem mam dość tych spacerów z dzieciakami nie dlatego że nie lubię tylko dlatego ze jak już sie wybierzemy to albo park albo okoliczne place zabaw które już trenujemy do znudzenia. Czasem to mnie już dreszcz przechodzi jak znowu park, park, park... i wychodzić mi sie nie chce. Ale od dzisiaj postanowiłam że chociaż raz w tygodniu będziemy jechać z dzieciaki do lasu lub jezioro pooddychać. Przejść terapię o której pisałyście. Coś w tym jest i nie zaprzeczę że tęsknię za łonem natury.
Tak, tak, tak zrobię to i już czuję że będzie super
Pamiętam z dzieciństwa niedzielne spacery z rodzinką. Szczególnie zimą przed niedzielnym gorącym rosołkiem. Jak ten rosół smakował po tym mroźnym spacerze to do dzisiaj czuję w ustach

alifi zakładaj bloga i pisz, będę czytać regularnie

[alifi]

A my chodzimy codziennie. Podglądamy umykające z lasu kolory. Ptaki się wyprowadziły, te które zostały milczą, jeśli nie liczyć wrzaskliwych sójek i zajętych ciesiołką dzięciołów. Kalina patrzy na drzewa, za każdym razem tak, jakby widziała je po raz pierwszy. Kalina, moje wcielone tu i teraz, kwintesencja uważności. A ja powtarzam mantry lub bezskutecznie spędzam z pamięci uporczywe, niedorzeczne, dziecięce piosenki. Miewam dobre pomysły bądź wyrzuty sumienia. A kiedy patrzę na moją zapatrzoną córkę, przypominam sobie, jak ważna jest chwila obecna. Puszczam wtedy wszystko poza świadomością umykających z lasu kolorów.

[jagienkat]

Mobilizują mnie Wasze posty Gnałam do lasu nawet codziennie wiosną i latem, bo w swoim blokowisku duszę się niemiłosiernie. Ale jesień przelatuje mi jakoś poza czasem, poza lasem, poza zjawiskami. Prawie liści nie zauważyłam. Przez chwilę były rdzewiejące, a dziś nagle patrzę - żółte!!
Dobrze, że weekend przed nami, postaram się złapać jeszcze, co się da

[Pat]

alifi, pisz więcej, co?... Aż chce się czytać.

[bianka2009]

Oj gdybym jak tak miała ten las pod nosem....
ale tylko park może mnie uroczyć swoją osobliwością. A może aż park. Trzeba chyba się cieszyć z tego co się ma. Ostatnio podczas spaceru po parku postanowiłam go odkryć na nowo, spojrzeć na niego inaczej, pokazać córce to co niezauważalne. Fajnie było. Zuza sie cieszyła ja miałam satysfakce, że czegoś się nauczyła, coś fajnego zobaczyła. Alek też skorzystał
Człowiek potrafi zgnuśnieć w monotonnej codzienności, ale kiedy spojrzy na wszystko inaczej, okaże się, że nie jest tak monotonnie.
Zawsze na spacerach miałam jakiegoś stresa, napięcie. Wszystko chciałam szybko, bo pranie czeka, bo obiad trzeba zjeść bo to, bo tamto. Jaka głupota
Teraz to ja na spacerku wrzucam pełen luz i odpoczywam. Lepiej późno niż wcale