Miedziana, ja dopiero zaczynam z chustą, ale spojrzenia ludzi już dają mi w kość. Najgorzej czułam się, gdy wybrałam się z Małym autobusem do centrum (z wózkiem bym się nie odważyła). Miałam wrażenie, że wszyscy ludzie się na mnie gapią, a do tego zastanawiałam się, kiedy mój Antoś zacznie płakać (jak na złość nie chciał zasnąć). A tu żadnej drogi ucieczki... Już sobie sprytnie wymyśliłam, że jak zacznie płakać, to wysiadam na najbliższym przystanku. Na szczęście nie płakał, szczęśliwie dojechaliśmy na miejsce, a ja stwierdziłam, że mam lekką paranoję. I teraz sobie obiecuję, że się nie będę przejmować. Zobaczymy, jak mi to wyjdzie w praktyce