MUZA MI uszyła

[murmle]

Różową miała też suknię ślubną. Tak to zdecydowanie jest jej kolor. A przy tym wygląda w nim super.

[Paprotka]

Różową miała też suknię ślubną. Tak to zdecydowanie jest jej kolor. A przy tym wygląda w nim super.

@jul wiesz ze teraz musisz pokazać? )

Wysłane z mojego SM-A310F przy użyciu Tapatalka

[Agis]

Muza a ja bym chciała krój sukienki jak tej w kolorze fuksji, co do kolorów pomyślę

[muzakate]

Muza a ja bym chciała krój sukienki jak tej w kolorze fuksji, co do kolorów pomyślę

Zachęcam

@jul zgadzam się z @Paprotka - ciekawość mnie zżera

Wysłane z mojego MI MAX 2 przy użyciu Tapatalka

[jul]

@jul wiesz ze teraz musisz pokazać? )

dzięki dziewczyny za pink-komplementy Oczywiście zostaję przy wyborze pinkowym.

Trochę to trwało, bo musiałam wygrzebać z czeluści komputera i zmienić format - to stare skany, bo robione jeszcze na kliszy. Tylko to tak stare zdjęcia, że właściwie nie ja - przepraszam za zaśmiecanie wątku, potem usunę.

[Araminta]

Wow, jaka oryginalna suknia. Wyglądasz jak księżniczka z bajki

[franada]

Wow, jaka oryginalna suknia. Wyglądasz jak księżniczka z bajki

To samo miałam pisać,!

Wysłane z mojego RNE-L21 przy użyciu Tapatalka

[jul]

dzięki wszystkim za komplementy, choć większość z nich należy się Wioli, autorce sukni.
Fakt, to tylko moja suknia, dla mnie zrobiona i tkwi w mojej szafie - to były czasy, kiedy gotowe można było kupić kompletne bezy, trudno było znaleźć coś innego i stąd decyzja o szyciu, z Wiolą się kumplowała moja ciotka, więc oczywiste było, że właśnie ona.

To była fajna i bardzo babska przygoda - przyjeżdżałam z mamą do Wioli (na drugą stronę Warszawy, nie było opcji, żebym dojechała nie prowadząc auta) i przy babskich pogaduchach odbywał się proces twórczy - była jakaś bluzka czy sukienka przymierzona dla sprawdzenia jakiegoś elementu kroju ("musisz iść w różu, koniecznie taki róż!"), pożyczony przez teściową stroik na głowę jakoś wprowadzał temat welonu (ile było kombinowania! przy czym zbuntowałam się na bardziej rozbudowane rzeźby), było mnóstwo nagłych pomysłów i spontanicznych zmian, wyprawa po jedwabną organdynę, potem farbowanie przez mistrza farbiarskiego jednego z teatrów ("ile to będzie kosztować?" "a ile jest metrów?" 11" "to po 11"). Któregoś razu przyszłam w sino-niebieskim ubraniu: "Następna będzie koniecznie w tym kolorze!" usłyszałam

Bardzo to było fajne. I jako że wychodząc z domu do kościoła źle stanęłam i lekko podarłam przód (nie było widać), to przyjmowałam życzenia z Wiolą u stóp, zszywajacą niecną dziurkę.

Jedyny feler, że nie przewidziałyśmy brzydkiej pogody na koniec czerwca, więc większość wesela na dworze musiałam zakryć część sukni pożyczonym na szybko od babci szarym ponczo.