Wersja do druku
Muszę się wam wyżalić. Moja mała chustoszka zgodziła się dziś dobrowolnie pojechać na spacer z babcią w wózku. Zawsze darła się, gdy babcia próbowała ją wozić a dziś nie dość, że pojechała, to nawet zasnęła... Smutno mi do teraz. Wiem, że z babcią czasem fajnie wyjść na spacer, ale tak mi jakoś źle z myślą, że może lubi wózek. Co będzie jak nie będzie chciała wychodzić w chuście? Chlip...
czasem slonce czasem deszcz
czasem wozek też się przydaje.
Ja się w analogicznej sytuacji bardzo ucieszyłam, nie taki wózek straszny, jak go malują ;).
MOja mama by powiedziała : zawsze wiedziałam że ona woli zasypiać w wózku.
Może nie jest tak żle:mrgreen:
bardzo lubiłam to, że Duży lubi wózkować z Dziadkami. dzięki temu miewałam wolne :)
oby i Mały lubił :rolleyes:
Ja się bardzo ucieszyłam, kiedy moje dziecię - osiągnąwszy wagę dwucyfrową i umiejętność siedzenia - zaakceptowało łaskawie spacerówkę:) Moje plecy po miesiącach nadgodzin przeszły na pół etatu i są dziecięciu za to bardzo wdzięczne:)
Moja Jagoda jeździ jeszcze w gondolce i chyba dlatego tak mnie to zmartwiło. Poza tym pierwszy raz mała pojechała na spacer z kimś innym. Czułam się dziwnie bez niej. Chyba muszę się przyzwyczaić i popracować nad sobą. Może rzeczywiście ma to też dobre strony... Dzięki za odzew:)
a pewnie, że ma dobre strony ;) wypuszczasz dziecię z babcią na spacer a sama wskakujesz pod dłuuugi prysznic, albo na zakupy albo cokolwiek innego.
i cieszysz się ciszą, spokojem...eh, rozmarzyłam się ;D
Ja też źle się czułam jak Franio zaczął podróżować bez sprzeciwu wózkiem.... Ale nie trwało to długo. Znowu zaprotestował. Kompletnie nie dał się wsadzić do spacerówki. Nosiłam w nosidle i szczerze mówiąc przy 11kg Synka zaczelam sie wrecz modlic zeby usiadl w wozku :-)
Teraz mamy zwykle spacery mieszane. Połowa w wózku połowa w nosidle :-)
Ja się ucieszyłam jak moje dziecię pozwoliło się wreszcie powieźć karetą, a najbardziej ucieszyła się jego prababcia, która nosić już nie może, ale za to do dziś robi kilometry z wózkiem:)
Za to babcia woli nosidło:) Gad ma różnorodność, a ja mam chwile dla siebie
Aaaa, to rozumiem. Też czułam się nieswojo, jak Tymek wychodził z kimś innym niż ja czy mąż, chyba nie byłam wtedy na to gotowa, daj sobie czas :).Cytat:
Zamieszczone przez JagodowaMama
Trochę się uspokoiłam i w następny weekend może też pozwolę babci na wyjście z małą. Jak mała się zgodzi:wink: Muszę "tylko" nauczyć się spędzać czas bez dziecka. Dzięki kobitki :heart:
ach te matczyne lęki separacyjne :)Cytat:
Zamieszczone przez JagodowaMama
:kiss:
a może będzie pałać miłością i do jednego i do drugiego?:) z pewnością tak:)
a wózek przydaje się ;)
Spokojnie, nauczysz się cieszyć chwilami bez dzidzi. Można wtedy na prawdę wiele zrobić. Choć przyznam, że też przeżywałam pierwsze rozstania z moją Jagódką. Jednak była ona wtedy starsza niż Twoja córeczka.
Ja moją zaczęłam "wypuszczać" na spacery z dziadkami gdy miała ponad roczek (wcześniej tylko ze mną lub mężem). Moi rodzice specjalnie kupili używaną lekką spacerówkę. I mała trochę jeździła, ale najczęściej szła obok wózka dopóki nie padła;-)
Wie, że wózek jest u dziadków a w domu jest chusta.